در یکی از روزهای سرد ماه ژانویه و در یکی از محلات فقیرنشین در شهر واشنگتن دی سی, صبح زود که مردم آن منطقه که اکثرا یا کارگر معدن بودند و یا صاحب مشاغل سیاه از خانه‌هایشان بیرون زدند تا یک روز پر از رنج و مشقت دیگر را آغاز کنند٬ زنان و مردانی که تفریح و لذت در زندگیشان نامفهوم بود و به قول معروف آنها زندگی نمی‌کردند بلکه به اجبار زنده بودند تا ریاضت بکشند که نمیرند. آن روز نیز آن مردم بینوا در حالی که خیلی‌هایشان کارگر روزمزد بودند و نمی‌دانستند آیا امشب هم با چند دلار به خانه بازمی‌گردند و یا باید با دست خالی به خانه‌های نکبت‌زده‌شان بروند و از فرزندانشان خجالت بکشند خود را برای روزی مشقت‌بار آماده می‌کردند که ناگهان صدای ویولن زیبایی از گوشه یک خرابه به گوش رسید. آوای ویولن آنقدر زیبا و مسحور کننده بود که پای آن مردم فقیر از رفتن باز ماند. اکثرا آنها با اینکه می‌دانستند اگر دیر برسند جریمه می‌شوند بدون توجه به این مشکل در آن خرابه که اندازه یک سالن کنسرت بود جمع شدند و حدود دو ساعت و نیم با گوش دادن به آن آهنگهای زیبا و استثنایی اشک ریختند, خندیدند و به خاطراتشان فکر کردند و سرانجام نیز ویولونیست خیابانی که مردی 35 ساله بود کارش تمام شد ویولن خود را برداشت و آماده رفتن شد اما در همین حال و احوال تشویق بی‌امان مردم  همه آنها را به صف کرد و به همگی که حدود 300 نفر بودند نفری 5 دلار داد و سپس درحالیکه برای آنان بوسه می‌فرستاد سوار تاکسی شد و رفت تا مردمان فقیر از فردا  این ماجرا را همچون افسانه به دوستانشان بگویند. اما در آن روز هیچکس نفهمید ویولونیست 35 ساله کسی نیست جزجاشوا بل یکی از بهترین موسیقی‌دانان جهان که 3 روز قبل بلیت کنسرتش هرکدام 100 دلار به فروش رفته بود فردای آن روز جاشوا به یکی از دوستانش که از این موضوع با خبر شده بود گفت من فرزند فقرم. آن روز وقتی در کنسرت فقط مردم ثروتمند را دیدم از خودم خجالت کشیدم که فقیران را از یاد برده‌ام.
به همین خاطر به آن محله فقیرنشین رفتم و همان کنسرت دو ساعت و نیمه را تکرار کردم بعد هم وقتی یادم آمد اکثر آنها به خاطر من باید جریمه شوند,  تمام پولی را که از کنسرت نصیبم شده بود میان آنها تقسیم کردم و چقدر هم لذت بردم...

پی ن:

به روزهای پایانی سال نزدیک می‌شویم. فرصت خوبی است برای تعمق بیشتر در خود و محیط پیرامونمون به ویژه در طول یک سال گذشته.

کارهای خوب و بدمان را مرور کنیم.

برنامه‌ای بهتر از گذشته برای خودمون تدوین کنیم.

فرقی نکنه کی یا کجا هستیم.

مهم نباشه در چه لباس و موقعیتی هستیم.

سعی کنیم بیشتر از گذشته خوب باشیم.

برای خودمون

برای همنوعانمون

برای محیط زندگیمون

و برای آفریدگار مهربونمون

سحر دیدم درخت ارغوانی

کشیده سر به بام خسته جانی

به گوش ارغوان آهسته گفتم

بهارت خوش که فکر دیگرانی

***

من هم فرا رسیدن این عید باستانی رو خدمت همه دوستان و عزیزانم تبریک میگم

 و روزهایی سرشار از خوشی, آرامش, سلامتی, سرافرازی و....

برای همه آرزومندم.

از خدا میخوام آرزوی همه آرزومندان رو برآورده به خیر کنه

طوری که حتی فکرش رو هم نتونیم بکنیم

***

خداوندا

در این سالی که در پیش است

نمی دانم چه تقدیری مرا فرموده ای لیکن

در آغاز طلـوع روشن سالی که می آید

کمک کن تا رها سازم ز خود

من کوله بار یک هزار و سیصد و افسوس

هزار و سیصد و اندوه

خدایا مهربانم کن

تو چشمان مرا با نور خود بگشا

تو لبخند رضایت را عطایم کن

بفهمان زندگی زیباست