سرمایه‌های دل

یکشنبه ٢ آذر ۱۳۸٢

شعری از زنده ياد سهراب سپهری

صدا كن مرا

صداي تو خوبست

صداي تو سبزينه آن گياه عجيبيست كه در انتهاي صميميت حزن مي رويد.

در ابعاد اين عصر خاموش

                         من از طعم  تصنيف در متن ادراك يك كوچه تنهاترم

بيا تا برايت بگويم چه اندازه تنهائي من بزرگ است

                                                  و تنهايي من شبيخون حجم تو را پيش بيني نمي كرد

                                                                                و خاصيت عشق اين است.

كسي نيست

        بيا زندگي را بدزديم

                   آنوقت ميان دو ديدار قسمت كنيم

بيا با هم از حالت سنگ چيزي بفهميم

بيا زودتر چيزها را ببينيم

بيا آب شو مثل يك واژه در سطر خاموشيم

بيا ذوب كن در كف دست من جرم نوراني عشق را

مرا گرم كن

.....

 

نیما

[ خانه| آرشيو | پست الكترونيك]

نیما

خانه
آرشيو
پست الكترونيك

پرشين‌بلاگ

مهربوناي همراه

*******
*****
***
*

باغ باران
كلبه برفي من
محبت و زيبايي
حريم دل
آبي آرام بلند
دلتنگي‌هاي من
زندگي زيباست
آواز پر جبرئيل
لحظه تازه
باران مهر
مرواريد عرفان
تک نهال باغ عشق
پاييز امسال
باغ دوستي
دلم چون درياست
همسفر مهتاب
گل هيچ
ديونه بودن عيب نيست
ندا
نفس‌هاي رنگي
صداي سنگين سکوت
سروش آسماني، سرود رهايي
مي و ني
يادداشتهاي يک رهگذر
آنارام
آزاد، چون پرنده
نکته‌دان
قطره اشك
آسمان عطش
بادبادك شكسته
سيندرلا
شهرزاد
گوهر زمان
و چه تنها
صد سال تنهايي
پرم از خالي
اكنون‌ِ جاودانه
جوان دینه کوه
هنر زندگی
رنگين كمان
راهی به آسمان