سرمایه‌های دل

سه‌شنبه ۱٩ اسفند ۱۳۸٢

اندوه من

عميق ترين اندوه

       اندوه سايه ايست كه پيوسته

                           بلند و بلندتر مي شود

                                                    و ناگهان ناپديد.

عميق تر از آن، اندوه من است

اندوه من است كه سايه ام

                  ساليان درازيست كز سفر باز نگشته است.

اما اميدم را از دست نمي دهم

  و با شكيبايي و حوصله اي در خور

                                                       انتظار مي كشم

 

شايد يك زمان خيابان از چراغ سرشار شود.

آن گاه من ، با دلي روشن

                           و چشمي بيدار

                              در غايت صميميت

                                          به خويشتن سلام مي دهم

  و در خاطري سبز از سايه ام ياد مي كنم.

 

 

نیما

[ خانه| آرشيو | پست الكترونيك]

نیما

خانه
آرشيو
پست الكترونيك

پرشين‌بلاگ

مهربوناي همراه

*******
*****
***
*

باغ باران
كلبه برفي من
محبت و زيبايي
حريم دل
آبي آرام بلند
دلتنگي‌هاي من
زندگي زيباست
آواز پر جبرئيل
لحظه تازه
باران مهر
مرواريد عرفان
تک نهال باغ عشق
پاييز امسال
باغ دوستي
دلم چون درياست
همسفر مهتاب
گل هيچ
ديونه بودن عيب نيست
ندا
نفس‌هاي رنگي
صداي سنگين سکوت
سروش آسماني، سرود رهايي
مي و ني
يادداشتهاي يک رهگذر
آنارام
آزاد، چون پرنده
نکته‌دان
قطره اشك
آسمان عطش
بادبادك شكسته
سيندرلا
شهرزاد
گوهر زمان
و چه تنها
صد سال تنهايي
پرم از خالي
اكنون‌ِ جاودانه
جوان دینه کوه
هنر زندگی
رنگين كمان
راهی به آسمان