دل را بدست که بسپارم دراين لايتناهی درد

که دلها چشم پرواز ندارند

                        دل را توان گريه هم نيست

                                      که پروانه های حريم دوست در ماتم شمع دل بی قرارند

آه ای تمامت بيرحمی!

               باور نميکردم که در تصوير چشمانت سيمای مهربان کبوتر شهر را نبينم!

               باور نميکردم که جام شعر استاد عشق شکسته شود!

               هنوز همکلام با عشق نشده بودم که طوفان ماتم را در چشمانم جاری نمود

کنون، من و اين نگاه سياه و زخمی

                              و اين دل شکسته پريشان

                                                   به کجا رويم

                                     که جام  عشق، پرچم سياه شعر را برافراشته است!

/ 3 نظر / 4 بازدید
ناجي

سلام نيما جان ممنون که سر زدی شعر های بسيار زيبايی داری و در مورد شعر حرف نداره حرفی توش نيست عين حقيقت است ممنون می شوم با ز هم سر بزنی فعلا خداحافظ و حق يارت باد