اندوه من

عميق ترين اندوه<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

       اندوه سايه ايست كه پيوسته

                           بلند و بلندتر مي شود

                                                    و ناگهان ناپديد.

عميق تر از آن، اندوه من است

اندوه من است كه سايه ام

                  ساليان درازيست كز سفر باز نگشته است.

اما اميدم را از دست نمي دهم

  و با شكيبايي و حوصله اي در خور

                                                       انتظار مي كشم

 

شايد يك زمان خيابان از چراغ سرشار شود.

آن گاه من ، با دلي روشن

                           و چشمي بيدار

                              در غايت صميميت

                                          به خويشتن سلام مي دهم

  و در خاطري سبز از سايه ام ياد مي كنم.

 

 

/ 1 نظر / 4 بازدید
شيدا

نوشته هاتون خيلی دلنشين و اقعا زيباست و اين هم نشات گرفته از روح رهای شماست.