غرور

با غرور و با شتاب،<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

          بر سينه ی نرم آب
                     ديوانه می خزيدم

                                   در غايت خودخواهی
                                   در انبوه سياهی

                                            جز خود نمی شنيدم
   خروشان و بسته چشم

                     با کوله باری از خشم
                               می رفتم از خشم خود دنيا ويرانه سازم
                                    در دفتر زندگی از خود افسانه سازم
       اما ز بازی زمان گمراه و غافل بودم
                          در اوج پرواز هوای خواهش دل بودم
       در سر نبود انديشه ای جز فکر ويرانگری
                          غافل من از افسانه طوفان و ساحل بودم
موجم ولی خاموش و خسته
با دست خود در هم شکسته
                         آري من آن کوه غرورم درمانده و از پا نشسته
پيچيده طوفان در وجودم

                     شد پاره از هم تار و پودم
                                 در لحظه های واپسين

                                                   پيک اجل آمد مرا
                                                           افتادم و از پا نشستم ،

بيداد طوفان آنچنان
       بر سنگ ساحل زد مرا

                    چون شيشه ای در هم شکستم
         گفتم به خود ای موج سرگردان که آخر
                      بنگر به خود چه بودی و اکنون چه هستی
                                  حاصل چه بود از آن غرور بی دليلت
                                            آخر به دست صخره ساحل شکستی
موجم ولی خاموش و خسته
با دست خود در هم شکسته
                        آري من آن کوه غرورم درمانده و از پا نشسته

 

/ 7 نظر / 6 بازدید
اميد

سلام نيما جان، تشکر می‌کنم. اميدوارم دوستيهايمان برقرار باد. از شعرت هم خوشم آمد. با آرزوی روزهای خوش برای شما......

mojdeh

موفق باشی.عجب شعر خوشگلی بود

hamoon

اينک من ام؛من...سرود همه نيستی ها...و با همهء اينها خود دريايم...خود زندگی...

سارا

سلام ..شعرتون زيبا بود ...متاسفانه برنامه اون شب هزار راه نرفته رو نديدم ..ولی با خوندن متن شما متاسف شدم برای اون خانومه

بارکد

شعر خيلی قشنگی بود..با اجازه کپی کردم توی کامپيوتر...کجا غرور خوب بوده؟ولی غرور هم شکوه خودش داره هااااا...:)...من حال کردم

لوقا

سلام دوست خوبم تو چون کوه استواری نه درمانده تو از بالا می نگری

بي رد پا

سلام. شعر قشنگي بود. وبلاگتون هم قشنگه اميدوارم هميشه موفق باشين.