شعری از زنده ياد سهراب سپهری

صدا كن مرا<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

صداي تو خوبست

صداي تو سبزينه آن گياه عجيبيست كه در انتهاي صميميت حزن مي رويد.

در ابعاد اين عصر خاموش

                         من از طعم  تصنيف در متن ادراك يك كوچه تنهاترم

بيا تا برايت بگويم چه اندازه تنهائي من بزرگ است

                                                  و تنهايي من شبيخون حجم تو را پيش بيني نمي كرد

                                                                                و خاصيت عشق اين است.

كسي نيست

        بيا زندگي را بدزديم

                   آنوقت ميان دو ديدار قسمت كنيم

بيا با هم از حالت سنگ چيزي بفهميم

بيا زودتر چيزها را ببينيم

بيا آب شو مثل يك واژه در سطر خاموشيم

بيا ذوب كن در كف دست من جرم نوراني عشق را

مرا گرم كن

.....

 

/ 0 نظر / 8 بازدید